‘Adrenalineshot en gelukshormomen’

Na de welgemeende felicitaties ging ik op zoek naar een plekje. Bij een hangtafel met twee vriendelijk ogende personen sloot ik me aan. Vrij snel ontspon zich een gesprek over de relatie met de feestneus. Voordat je het weet, komt je beroep ter sprake. Als ik vertel dat ik gespecialiseerd redacteur in de varkenshouderij ben, reageren mensen nogal eens verrast. Bestaan er vakbladen voor varkensboeren? Kun je zoveel over varkens schrijven? Kom je dan vaak op varkensbedrijven en waar gaat het dan zoal over? Moet je dan ook naar Den Haag of Brussel?

Zulke vragen kan ik natuurlijk makkelijk beantwoorden en aanvullen met interessante weetjes en feiten. Afhankelijk van de interesse en de wisselwerking doe ik dat dan ook vol overgave. 99 van de 100 van zulke gesprekjes blijven tot aan de staartpunt leuk. Maar die ene keer schuurt het. En juist op deze borrel trof ik die honderdste persoon. Na een handdruk en uitwisseling van namen kantelde het gesprek snel.

De eerste seconde na het horen van mijn expertise schoot de overtuigd veganist en lid van de dierenpartij vol adrenaline. Een voorspelbare tirade volgde. Varkens tussen stangen geklemd, levende biggetjes in kadaverbakken, volgepropte vrachtwagens die in de brandende zon op parkeerplaatsen staan en boeren en slachterijen die dieren mishandelen, puur voor economisch gewin. Vlees zit boordevol stresshormonen en is de oorzaak van massa’s opgefokte mensen met een kort lontje.

Met respect luisteren naar andermans visie is verrijkend, zeker wanneer die ver buiten je eigen belevingswereld ligt. Maar dan moet er geen klinkklare onzin worden uitgekraamd. Dus vroeg ik rustig waar die overmatige stresshormonen vandaan kwamen als niet-vleeseter? Op dat moment kwam de gastheer eraan en toverde de opmerking ‘saved by the host’ een voorzichtig lachje op het gezicht van de stilgevallen voorvechter van dierenrechten. Zijn adrenaline-uitbarsting sloeg om in een voorzichtig stroompje gelukshormonen.