‘Elkaar stimuleren om steeds beter te presteren’

Groengele bulkwagens rijden met hun voervracht over de Grebbedijk in Wageningen. Van de productielocatie van AgruniekRijnvallei gaan ze op weg naar boerenerven. Vanuit de zaal op de tweede etage van het kantoorpand is goed zicht op de bedrijvigheid op en rond het zonovergoten fabrieksterrein. Snel is duidelijk dat Rob Schurink een rasverteller is. Anekdotes over zijn Wageningse studententijd volgen elkaar in rap tempo op. Dat hij een bourgondiër is, steekt hij ook niet onder stoelen of banken.

‘Na een Veetelersweekend werd ik gevraagd om een kamer te betrekken in het befaamde studentenhuis Ad Libitum’, zegt hij. ‘Ik houd van gezelligheid en ondernemen, dus verkaste ik vier maanden na mijn studiestart van de sterrenflat Dijkgraaf daarheen. Binnen een jaar wees de wijzer van de weegschaal 15 kilo meer aan. Gelukkig is het bij die gewichtsaanzet gebleven en heb ik tot mijn eerste baan op die woonplek een prachtige tijd beleefd.’

Geen uitgemaakte zaak

Dat Schurink, geboren in het Gelderse Groenlo, in het hart van de landbouw terecht zou komen, was geen uitgemaakte zaak. Zijn vader is een echte techneut, maar net als zijn moeder ook geboren en getogen op een boerderij. Bij een opa is Rob Schurinks liefde voor boerderijdieren begonnen: ‘Mijn moeder zegt nog altijd dat ik als jong kind, als de kans zich voordeed, in het hok stapte bij de kalveren of de vleesstieren. Gevaar kende ik niet.’

Het leren ging hem vrij makkelijk af. Na het vwo dacht Schurink zich bij de faculteit Diergeneeskunde in te schrijven. Na enkele uitstapjes met een dierenarts was hij daarvan genezen. Heel veel tijd bezig zijn met bloedmonsters tappen en dieren vaccineren, bekoorde Schurink niet. Dus schakelde hij naar plan B en ging sfeerproeven bij de landbouwuniversiteit.

Lees ook: Dierlijk eiwit wint terrein terug: slager ziet kansen voor varkensvlees

Daar voelde het meteen goed en pakte hij de studie Animal Adaptatiefysiologie op. Hij ontdekte zijn passie voor voeding van landbouwhuisdieren en met name varkensvoeding. ‘Ik heb wat meer met het intensieve’, licht hij toe. ‘Om iets buiten het varken te doen, heb ik een stage gedaan bij de VanDrie Group. Dat is een heel interessant bedrijf. Ik heb er veel leuks gedaan, gezien en geleerd, maar de vleeskalverenwereld bleek niet de mijne te zijn.’

Kijken naar bedrijvigheid

Tijdens zijn studieperiode was hij tijdens de weekenden steevast in de Achterhoek te vinden. Meewerken op de boerderij bij zijn oom en neefje. Stappen met vrienden, voetballen en na de wedstrijd in de kantine gezellig samen napraten met een potje bier. En als hij voor zijn wekelijkse retourtjes Wageningen op het treinstation in Lievelde arriveerde, pikte hij altijd nog wat van het varkenswereldje mee. ‘Vanaf het perron keek ik naar de bedrijvigheid op het terrein van Sturko’, zegt hij. ‘De sporen van die varkensslachterij zijn inmiddels gewist.’

Na het behalen van zijn universitaire diploma in 2005 vond Schurink zijn eerste baan bij zijn voormalig stageadres coöperatie Rijnvallei in Wageningen. In een groepje met vijf trainees werden hem de commerciële kneepjes van het vak bijgebracht. ‘Als team samen optrekken werkt stimulerend’, zegt Schurink. Meteen verschijnt een brede lach op zijn gezicht: ‘Het was gewoon ontzettend leuk, met name het de boer opgaan en leren in de praktijk.’

Bedrijven met brijvoedering

Na vier jaar werd Schurink benaderd door Agruniek in Didam, om met name varkensbedrijven met brijvoedering te gaan begeleiden. ‘Werken met aparte rantsoensamenstellingen sloot beter aan bij mijn varkensvoedingsstudie’, verklaart hij die overstap. ‘Die belofte werd helemaal waargemaakt.’

Memorabel voor Schurink is de fusie van Agruniek en Rijnvallei in 2012. ‘Ik ben de enige die bij beide coöperaties heeft gewerkt. Gekscherend zeg ik regelmatig dat ik vooruitgestuurd ben en ze bij elkaar heb gebracht.’

Sinds 2025 is Schurink puur bezig met zijn functie als hoofd Nutritie Varkens. De vijf jaar ervoor was dat nog altijd te combineren met varkenshouders begeleiden en eerste aanspreekpunt zijn. ‘Het afscheid nemen van mijn vaste klanten, waar ik bijna zestien jaar ben gekomen, vond ik best wel lastig’, bekent hij.

Schurink: ‘Je kent elkaar al zo lang en je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Je houdt elkaar scherp en mag ook recht voor zijn raap zijn. Ik geniet van adviezen een bepaald product in het rantsoen op te nemen en dat dan de resultaten zichtbaar verbeteren. Een groter compliment kun je niet krijgen, als een varkenshouder zijn ervaring blijkt te delen met andere varkensboeren.’

Rob Schurink
Rob Schurink (44) krijgt het bankje doorgeschoven van Kaat Goris (Varkens 02). Rob is hoofd Nutritie Varkens bij AgruniekRijnvallei. Na zijn studie Animal Adaptatiefysiologie, met als specialisatie varkensvoeding, aan de Wageningen University & Research ging hij in 2005 bij diervoederproducent Rijnvallei in Wageningen aan de slag. Vier jaar later verkaste de varkensspecialist naar Agruniek. Die coöperaties fuseerden in 2012. Schurink woont met zijn vrouw en drie kinderen in het Gelderse Meddo.