%27GTST+pass%C3%A9%2C+Landbouwakkoord+nieuwe+soap%27
Blog
© Varkens Archief

'GTST passé, Landbouwakkoord nieuwe soap'

Landbouwakkoord wordt volgens mij het woord van 2023. Dagelijks worden we meegenomen in een nieuwe aflevering van deze meeslepende soap. Een nieuwe variant op Goede Tijden, Slechte Tijden (GTST). Parallellen met deze recordserie zijn snel gevonden: prachtige locaties, langdradig, onverwachte wendingen, dreigementen, verzoeningen en morgen weer een nieuwe aflevering vol met verwachtingen.

Elke keer kijk je weer omdat je denkt dat alles toch nog goed komt en de serie daarom kan stoppen. We komen bedrogen uit. 'Een broedende kip moet je niet storen', horen we een hoofdrolspeler zeggen. Nou, een kuiken komt na drie weken uit. Deze kip zit al een half jaar op een lege dop.

Een goede soap heeft ook een cliffhanger aan het eind van een aflevering. Zo ook in deze. Het ultimatum. Van diverse acteurs hebben we die al gehad en zij worden dan handig door regisseur Piet uit de serie geschreven door niet op de gestelde eisen in te gaan.

Sommige hoofdrolspelers zitten al lang in de serie; zeg maar de Ludo en Janine van de landbouw. Regelmatig lijken ze de serie te gaan verlaten. Zelfs midden in de nacht dreigen ze te stoppen. De regisseur, bang voor gezichtsverlies, roept snel de allergrootste baas erbij.

Goedlachse Mark komt als een soort John de Mol een paar uurtjes in zijn pyjama koffiedrinken en een nieuw seizoen van deze hitserie is weer geboren. Mark heeft ook een belang, want het land moet vooruit en die eigenwijze boeren houden de boel flink op. Collega Wopke vindt het prima. Deze soap mag wat hem betreft tot 2035 doorgaan.

Maar regisseur Piet is niet meer zo tevreden over deze langslepende serie. Hij maakt steeds vaker afleveringen met andere acteurs om toch zijn zin wat betreft verhaallijn te testen met andere acteurs. Wie wil nou niet door de landbouwminister worden gebeld en ook nog in het weekend? Daar kun je mee thuiskomen en 's avonds op een feestje luistert iedereen ademloos naar je. Je hoort vanaf nu ook bij de hoofdrolspelers van het Landbouwakkoord.

Wat schieten we er als varkenshouders mee op? Tot nu toe niets en we kunnen niet veel meer doen dan afwachten. De sectortafel varkens was in enkele ochtenden in Utrecht snel tot overeenstemming gekomen. Het sectorplan van Coalitie Vitale Varkenshouderij werd als basis gebruikt. Pijnpunten werden benoemd en mogelijke oplossingen aangedragen. Locatie(on)mogelijkheden en mestafzetruimte in welke vorm dan ook, sprongen eruit.

Natuurlijk moeten maatschappelijke opgaven worden betaald. De tijden dat we dit konden financieren door groei zijn definitief voorbij. De consument heeft daar altijd voordeel bij gehad; goed en goedkoop voedsel.

Maar de burger wil het schijnbaar allemaal anders: een hogere standaard voor dierenwelzijn, lage(re) emissies, geen geuroverlast en sinds kort staan we ook aan de lat met betrekking tot het zoönoserisico. Theoretisch is er een kleine kans dat varkens en vogelgriep gaan mengen wat kan uitgroeien tot een epidemie, maar dit betekent weer een maatschappelijke opdracht erbij. Brandveiligheid natuurlijk en misschien vergeet ik er nog een paar. Als we als Producenten Organisatie Varkenshouderij (POV) vragen wat de volgorde is in belangrijkheid van bovenstaande opdrachten, blijft het stil.

De toekomstige varkensstal zal er totaal anders uit gaan zien dan wat we de afgelopen decennia gewend waren. Het gemak dat we elkaars stal maar kopieerden op advies van een architect of adviseur gaat in de toekomst niet meer werken. Bouwkosten per vierkante meter waren terecht het belangrijkst. We zitten immers in een kostprijs gedreven systeem.

In de nabije toekomst zal het anders worden. Je locatie en de ligging daarvan zijn het vertrekpunt, voor welke markt ga je varkens leveren en wat wordt daar nu gevraagd. Maar je moet ook een inschatting kunnen maken van wat er in de toekomst van je wordt gevraagd. De ruwbouw van de stallen zal ook anders gebouwd moeten worden, zodat je sneller en gemakkelijker kunt schakelen als er andere productie-eisen komen.

Op energietransitie na en misschien in de verre toekomst mest (wensdenken) hebben alle thema's een sterk kostprijsverhogende impact. De markt zal dit moeten gaan betalen. Misschien kan de overheid ons aan de voorkant helpen met investeringssubsidies en fiscale regelingen, maar uiteindelijk moet je als sector op eigen benen willen staan.

We zullen meer contractueel gaan produceren om investeringen terug te kunnen verdienen. Daarbij is het absoluut een voorwaarde dat de positie van de varkenshouder in de keten is geborgd, zodat de koek in de toekomst wel eerlijk wordt verdeeld. Het beste zou zijn dat onze positie wettelijk wordt beschermd. Dus geen (anonieme) klankbordgroepjes, benen-op-tafelgesprekken, maar clusteren van aanbod met een gekozen afvaardiging die onderhandelingen met de ketens voert. Als POV kunnen we deze clusters met raad en daad bijstaan zoals benchmarking, juridisch advies, dataverkeer en nog veel meer.

Alleen op deze manier worden wij een volwaardige partner in de keten en zijn we niet meer het rioolputje waar de restjes in verdwijnen. Het is allemaal niet zo moeilijk als de wil er maar is. Ik ben benieuwd of sluwe Ludo het in de volgende aflevering van het Landbouwakkoord voor elkaar krijgt. De regisseur zal hem niet dwarsliggen.

Eric Stiphout
Vicevoorzitter Dagelijks Bestuur POV

Bekijk meer over:

Online kennissessies

Vitale Varkenshouderij

Meld je hier aan

Stelling

Loading

Weer

  • Woensdag
    11° / 3°
    20 %
  • Donderdag
    12° / 2°
    0 %
  • Vrijdag
    13° / 0°
    0 %
Meer weer