Vroege herkenning van necrose nodig bij houden van varkens met lange staarten

Bij necrose sterven cellen of weefsel plaatselijk en onomkeerbaar af. Bij varkens kan dit onder meer zichtbaar worden aan de staart en oren. Volgens Essens ontstaat necrose van binnenuit en niet door invloeden van buitenaf. Hij baseert zich daarbij onder andere op Duits onderzoek en bevindingen van dierenartsenpraktijk Lintjeshof.

Necrose kan al in de baarmoeder ontstaan. In dat geval valt het onder de overkoepelende benaming Sins. Ook later kunnen problemen optreden, bijvoorbeeld tijdens de overgang naar de gespeende biggenafdeling als gevolg van voedingsstoornissen.

‘Er is steeds meer bekend over hoe Sins en necrose ontstaan. Maar er is meer onderzoek nodig om te weten hoe het kan worden voorkomen, willen we de varkensstaart niet langer couperen.’

Ontsteking bij deel van de gevallen

Necrose gaat soms samen met een ontsteking. De staart wordt dan rood en is vooral pijnlijk op de overgang tussen het ontstoken en necrotische weefsel. Volgens Essens bestaan er grote verschillen tussen bedrijven. Hij schat dat bij zeker de helft van de gevallen van necrose ook sprake is van een ontsteking.

Bedrijven die in de kraamstal problemen met Sins zien, adviseert hij om eerst met de Sins-score de situatie in beeld te brengen. Vervolgens kunnen de omstandigheden bij de dragende zeugen en rond het afbiggen worden beoordeeld.

Ook rond het spenen is aandacht voor voeding belangrijk. Essens raadt grote voerveranderingen in deze periode nadrukkelijk af. ‘Het belangrijkste is dat de biggen blijven vreten met voldoende eiwit’. Daarnaast moeten factoren als klimaat, bezettingsgraad en het aantal voer- en drinkplaatsen op orde zijn.

Signalen herkennen

Eenmaal ontstane staartnecrose kan niet worden hersteld. Essens wijst daarom ook op het belang van hokverrijking. ‘Heeft een big staartnecrose, dan kan dat niet meer worden gerepareerd. Zorg ervoor dat er hokverrijking is, zodat de kans kleiner wordt dat de biggen gaan bijten’.

Op veel varkensbedrijven vallen afwijkingen volgens Essens pas op wanneer onrust en bijterij ontstaan. Zijn ervaring is dat vervolgens vooral de symptomen worden aangepakt, terwijl de onderliggende oorzaak onvoldoende aandacht krijgt.

Sins en necrose kunnen echter al eerder worden herkend. Daarvoor is wel ervaring nodig. ‘Dat signaleren kun je leren, maar het kost even tijd om het goed in beeld te krijgen’, besluit Essens.