‘Gevaarlijkste bezoeker draagt soms overschoenen’

Want ziektekiemen lezen geen protocol. Ze liften mee op laarzen, handen, materialen, voertuigen en routines. Vooral op routines. De erfbetreder die ‘maar heel even’ binnenloopt. De chauffeur die gisteren ook drie andere bedrijven bezocht. De medewerker die precies weet hoe het hoort, maar vandaag haast heeft.

Het ongemakkelijke probleem van bioveiligheid is daarom niet dat we te weinig weten. We doen te vaak niet wat we allang weten. Dat maakt bioveiligheid geen technisch vraagstuk, maar een morele afspraak: ik neem verantwoordelijkheid voor wat ik mogelijk meebreng naar een bedrijf. Ook wanneer niemand kijkt. Juist dan.

Goede genetica kan veel. Ze kan bijdragen aan robuustheid, vitaliteit en betere prestaties. Maar zelfs de beste genetica compenseert geen achterdeur die uit gemak openblijft. Misschien moeten we daarom stoppen met vragen: ‘Hebben wij een bioveiligheidsprotocol?’ Een betere vraag is: ‘Welke uitzondering accepteren wij inmiddels als normaal?’

Loop morgen eens met die vraag over het erf. Kijk niet naar het bord aan de muur, maar naar wat mensen daadwerkelijk doen. Naar de schone en vuile route. Naar gereedschap dat wordt gedeeld. Naar bezoekers die vertrouwd voelen en daardoor minder kritisch worden ontvangen. De grootste bedreiging voor diergezondheid is soms niet onwetendheid. Het is gewenning. En gewenning begint waar aanspreken ophoudt.

Anne Staadegaard
Adviseur Gezondheid Topigs Norsvin & dierenarts Varkens KI Nederland