Lin Jenniskens: 'In de varkenshouderij voel ik mij echt thuis'

Als het bankje op het afgesproken moment bij Lin Jenniskens in Hunsel belandt, moet de Limburgse zich nog omkleden en opfleuren. Enkele minuten geleden was ze nog aan het werk in de varkensstallen op het bedrijf van haar ouders. 'Als ik om 10.00 uur op de HAS in Venlo moet zijn, kan ik nog van 06.00 tot 09.00 uur thuis meewerken. Ik zit liever een paar minuten te laat in de schoolbanken, dan dat ik mijn werk bij de guste zeugen niet kan afmaken.'

Deze start van het gesprek typeert haar werkmoraal. De Limburgse houdt van aanpakken en structuur. Dit komt prima van pas bij haar nog redelijk prille passie: met varkens werken, en dan vooral in de inseminatiestal. 'Hier ligt de basis van varkensvleesproductie en de te behalen technische resultaten.'

Haar liefde voor varkens is niet met de paplepel ingegoten, bekent de boerendochter die twee oudere broers heeft. Net als veel andere meiden droomde ze van het stadse leven en wilde ze stewardess of fysiotherapeut worden of iets in de makelaardij gaan doen.

'Vroeger moest ik thuis meehelpen, maar ik mocht wel bijna altijd kiezen: bij de varkens meewerken of bijvoorbeeld de kantine poetsen', licht Jenniskens grappend toe. 'Elk klusje deed ik toen liever dan de stallen ingaan en werken met de zeugen, biggen of vleesvarkens.'

Grote ommekeer

De grote ommekeer bij de Limburgse vond zo'n drie jaar geleden plaats. Tijdens haar middelbareschoolperiode in Horn, nabij Roermond, merkte ze al snel dat ze anders was dan de rest. De manier van samen leven en werken op het platteland paste het beste bij haar.

Geleidelijk aan veranderden haar leerambities en daarna rondde Jenniskens de havo af. 'Dat diploma volstaat om toegelaten te worden tot de hogere agrarische school in Venlo en iets met veehouderij te gaan doen. Een prima keuze, want in een mum van tijd had ik het plezier om te studeren te pakken', zegt ze. Haar eerste stage was in de geitenhouderij. Daarna volgden louter stageplekken in de varkenshouderij.

De remmen bij Jenniskens zijn er nu helemaal af. Op verschillende plekken in de varkensketen heeft ze werkzaamheden verricht tijdens stages. Tijdens haar buitenlandstage probeerde ze 'hotel mama' en haar vrienden en boerenfeestjes zo min mogelijk te missen.

'Als het maar even kon, dan reed ik vanuit Duitsland vijf uur met de auto op en neer', licht de student lachend toe. 'Ik kan natuurlijk niet ontbreken bij carnaval, de Zwarte Cross en de trekkertrek. Zelf kruip ik ook weleens achter het stuur van een standaard Ford of Fendt en strijd ik mee in de vrouwenklasse.'

Meewerken in een team

Bijzonder is haar ervaring met het meewerken in een team en meedenken over meer structuur brengen in de bedrijfsvoering bij een groot vermeerderingsbedrijf in Duitsland. 'Natuurlijk vind ik het als jonge vrouw lastig om zoiets voor het eerst te doen', erkent Jenniskens. 'Elk mens is verschillend en moet je op een passende wijze benaderen.'

En als je wat wil bereiken, dan moet je iets vooral goed voordoen en meewerken, constateert de student. 'Ook moet je rekening houden met cultuur- en taalverschillen. Het is belangrijk goed om te gaan met personeel. Daarom pak ik iedere kans aan om dat te leren.'

Jenniskens is trots op de varkenshouderij en alle inspanningen van partijen rondom het boerenerf om het houden van varkens nog beter en efficiënter te maken. Toch staat ze het liefst in een overall en met laarzen aan tussen de varkens. Na haar afstuderen kan ze thuis zo instappen om mee te gaan werken.

Nog veel meer ontdekken

Het bedrijf van haar ouders omvat meerdere locaties en blijft zich doorontwikkelen, omdat er al zeker een opvolger is. 'Ik houd mijn toekomst in de sector open', stelt de Limburgse. 'Volgende week vertrek ik naar Australië om acht weken mee te werken op een varkensbedrijf. Ik knoop er nog een maand aan vast om oogstwerkzaamheden te doen. Het lijkt mij machtig mooi om een enorme trekker met volle wagen erachter te besturen.'

Als Jenniskens in februari terugkeert, breekt de eindfase van haar studie aan: een afstudeeropdracht maken. In welk varkensonderwerp ze zich een half jaar lang gaat vastbijten, is nog niet bekend. 'Dat komt wel goed', zegt ze op zelfverzekerde toon. 'Als ik mijn diploma heb, ga ik waarschijnlijk nog in de Canadese varkenshouderij rondkijken, voordat ik vol gas op mijn eigen pad verderga.'